We zien geboorte, dood, ziekte, armoede, een bokswedstrijd, een hersenoperatie, een maanlanding, een houseparty, twee zwervers op een vuilnisbelt, mensen die uit eten gaan, een rozenverkoper die wordt vermoord met een schaar, de executie van een ter dood veroordeelde.

Lachen, ontroerd raken en je tegelijk verbazen over de prachtige manier waarop het is gemaakt. De drie spelers/bedenkers creëren in de theaterzaal kleine podia, tafels eigenlijk, met de meest uiteenlopende attributen die onder hun handen (al dan niet voorzien van vingercamera) tot een scène worden.

Op de toneelvloer staat een enorm miniatuur soort rangeerterrein, waarop alle decors als tableaux vivants. Hier speelt, kriskras van links naar rechts, van voorgrond naar achtergrond wisselend, het garnalendrama zich af, dankzij een vingercamera tegelijkertijd vergroot geprojecteerd op de achtergrond. Componist Sauer zorgt ter plekke voor passende en onthemende klanken.

De beestjes zijn dusdanig fotogeniek dat je meteen de verhalen wordt ingezogen. Van de hysterie van een bokswedstrijd tot de verstilling op een regenachtige kampeerdag.

Met de voorstelling Garnalen Verhalen portretteren we de mens met al z'n charmes en tekortkomingen. De mens is een bezige diersoort. We moeten naar de maan, we moeten sporten, we moeten zoveel,

De eenzaamheid van een individu en de onbelangrijke rituelen waar zoveel belang aan gehecht wordt, ijzersterk en soms pijnlijk neergezet.

De voorstelling is een aaneenschakeling van scènes waar in eerste instantie geen logisch verband tussen lijkt te zitten. Maar precies dat ontbreken van een ‘groot verhaal’ lijkt het mensenleven te verbeelden: aan het begin en einde zijn er de zekerheden van geboorte en dood, daartussen ligt een verzameling grote en kleine verhalen.

De garnalen maken dingen mee die normaal alleen aan ons mensen lijkt voorbehouden. En juist hierdoor weet Garnalen Verhalen te boeien en te ontroeren.